Lustgarten II

 

Skąd kartofel na pruskiej ziemi?
     I gdzie suszyły się królewskie gacie?
     Najpopularniejszy plener fotograficzny w Berlinie.

Lustgarten
Dzielnica: Mitte
Zwiedzanie: ogólnodostępny plac

[1]  [2]   powrót do spisu

     Plac demonstracji, protestów i marszów
     Po abdykacji cesarza w 1918 roku i utworzeniu Republiki Weimarskiej, na placu zaczynały się lub kończyły wielkie demonstracje robotników, a także liczne akcje protestatycyjne. Nierzadko gromadziły one po kilkaset tysięcy ludzi, jak w sierpniu 1922 roku, po zamordowaniu Walthera Rathenaus.  
 

     Po przejęciu władzy przez Adolfa Hitlera, plac, jak i cała Unter den Linden, był wykorzystywany do parad i przemarszów nazistowskich oddziałów. Uległ też znacznym przeobrażeniom i na długo pożegnał się ze swoim ogrodowym charakterem. W latach 1934-36 wybrukowano całą powierzchnię, usunięto zieleńce i fontannę, pomnik Fryderyka Wilhelma III przesunięto. Taki sam los spotkał również granitową szalę, dla której przeznaczono nowe miejsce na północ od katedry. Zimą na placu odbywały się świąteczne jarmarki.
     Pierwsze bombardowania nastąpiły już w 1940 roku. W maju 1944 zbombardowana została katedra i jej otoczenie. Żołnierze Armii Czerwonej zdobyli plac 2 maja 1945 roku.  
 

     Po II wojnie światowej odrestaurowano muzea oraz odbudowano katedrę (1975). Niestety ruinę zamku berlińskiego wysadzono w powietrze z polecenia Waltera Ulbrichta w 1950 roku. Plac po zamku nazwano im. Marksa i Engelsa i włączono również w jego zasięg Lustgarten, który tym samym utracił swoją historyczną nazwę. Argumenty wysuwane przez polityków przypominały o wydarzeniach z lat 20-stych, kiedy plac ten był miejscem demonstracji klasy robotniczej. Część placu im. Marksa i Engelsa przeznaczono pod budowę Pałacu Republiki, który ostatecznie ukończono w 1974 roku.
     Samą powierzchnię placu po pracach remontowych spowodowanych zniszczeniami wojennymi, pozostawiono jako wybrukowany plac, tak jak przekształcili go naziści. W 1981 roku z ogromnym trudem przeniesiono szalę granitową w pierwotne miejsce, a także postawiono pomnik poświęcony ofiarom-sprawcom zamachu na nazistowską, propagandową wystawę skierowaną przeciw Związkowi Radzieckiemu w 1942 roku.
     Nawiązując do muzealnego charakteru miejsca przez jakiś czas można było oglądać galerię rzeźb z brązu postawioną na świeżym powietrzu tuż przed Starym Muzeum.
 

     Dzisiejszy wygląd i historyczną nazwę Lustgarten zyskał w latach 1997-99, kiedy to po rozpisanym konkursie biuro profesora H. Loidla wygrało i zrealizowało projekt. Jakkolwiek jest to tylko luźne nawiązanie do idei K.F. Schinkla, nawet jeśli w centralnym miejscu znowu pojawiła się 15-metrowa fontanna.
     Dzisiaj Lustgarten jest miejscem wypoczynku i przystankiem głównie dla turystów, którzy podążają dalej zwiedzać katedrę lub któreś z muzeów. Często plac ten jest odwiedzany przez fotografów, a to ze względu na wdzięczne ujęcia katedry i Starego Muzeum, również w nocy. Widowiskowa fontanna służy jako tło w rozmaitych sesjach fotograficznych i filmowych.
     Nie sposób zaprzeczyć, iż w miejscu tym, podobnie jak przy Bramie Brandeburskiej rozgrywała się historia, a każdy z władców obserwował ten plac, z mniejszym lub większym zainteresowaniem, z zamkowych okien.
     Odtworzenie XIX-wiecznej wizji Lustgarten jako parku zamiast kilku obszernych trawników bardziej przypadło do gustu berlińczykom. Być może, gdy zrealizuje się marzenie o odbudowie berlińskiego zamku, również Lustgarten otrzyma nową postać, ale wzorowaną na historycznych szkicach pruskich architektów.
 

[1]  [2]   powrót do spisu

Źródła:
Wikipedia.de
 Heinz Knobloch, Im Lustgarten mit Heinz Knobloch, Jaron Verlag, Berlin 2001
 źródła własne

 

Aktualizacja:  15.02.2007