Wybierz interesujący Cię obiekt z powyższej listy.

Brama Brandenburska (Brandenburger Tor)
     Budowę Bramy Brandenburskiej ukończono w 1791 r. i był to jeden z najwcześniejszych przykładów architektury klasycystycznej w Berlinie. Słynną kwadrygę na szczycie, czyli dwukołowy wóz, zaprzężony w cztery konie i powożony przez grecką boginię dodano nieco później, bo w 1791 roku, kiedy jej model został ukończony przez kowala z Poczdamu. Obecna kwadryga to kopia, gdyż oryginał został zniszczony w czasie działań wojennych.
     Architektonicznie berlińska brama nawiązuje do ateńskich propylei, które to za wzór wziął twórca Bramy - pruski architekt Carl Gotthard Langhans.
     Przez wieki Brama Brandenburska stanowiła tło dla ważnych wydarzeń, pogrzebów, rewolucji, pochodów. Po 1961 r. została odgrodzona murem berlińskim i stała się niedostępna dla mieszkańców i turystów. Można ja było oglądać jedynie z daleka. Spektakularne wydarzenia z listopada 1989 r. nadały jej nowe znaczenie jako symbolu zjednoczonego miasta. Wizerunek Bramy Brandenburskiej widnieje na rewersach niemieckich monet euro (10, 20 i 50 eurocentów).
Zobacz zdjęcia Bramy Brandenburskiej.

Wieża Telewizyjna (Fernsehturm)
   Otwarta w 1969 r. Wieża Telewizyjna (368 m), nazywana czasem "Tele-Szparagiem", stoi na niegdyś gęsto zabudowanym terenie berlińskiej starówki i jest jedyną wieżą TV w Europie w centrum miasta.
   Do projektów obiektu i nadzoru budowy przyznaje się kilkunastu architektów, stąd nie można jednoznacznie określić "ojca wieży". Zadanie, jak na owe czasy nie było proste, ponieważ brakowało wzorów i przykładów do tak zaawansowanej technologicznie budowy w centrum miasta.
   Srebrna kula o średnicy 32 m waży 4 800 ton. Znajduje się w niej siedem poziomów, ale tylko dwa z nich są dostępne dla turystów. Na wysokości 203 m usytuowany jest taras widokowy, a wyżej (207 m) bardzo szczególna restauracja - Telecafé. Stoliki i fotele przy oknach umocowane są na specjalnej platformie, która obraca się o 360° w pół godziny. Przy dobrej pogodzie widoczność sięga nawet 40 km.
   Znajdujące się pod wieżą pawilony zostały ukończone dopiero w 1973 r. Dzisiaj znajduje się w nich studio telewizyjne (TV. Berlin), siedziba radia, sklepy z pamiątkami i lokale gastronomiczne.

Reichstag
   18 stycznia 1871 r., po proklamacji nowego Cesarstwa, Berlin awansował na stolicę Niemieckiej Rzeszy. W związku z tym prowizoryczna siedziba parlamentu przy Lepziger Straße przestała wystarczać i pojawiła się potrzeba wzniesienia nowego budynku. Taka też, reprezentacyjna budowla została wybudowana wg planów Paula Wallota w latach 1884-1894, na północ od Bramy Brandenburskiej.
   Od samego początku funkcjonowania parlamentu cesarz Wilhelm II dawał do zrozumienia, że nie zaakceptuje takiej formy rządów na większą skalę, a samych posłów przezywał "małpiarnią Rzeszy". W trakcie budowy dużą uwagę przywiązywał do wysokości kopuły Reichstagu, by nie przekraczała tej na cesarskim zamku. Napis nad zachodnim portalem, "Dem Deutschen Volke" (Narodowi Niemieckiemu), pojawił się dopiero w 1916 r., gdyż wcześniej cesarz uznawał go za zbyt demokratyczny.
   Pożar, jaki wybuchł w lutym 1933 r. wykorzystał A. Hitler, by na mocy specjalnych ustaw i luk prawnych przejąć całą władzę. Dla Sowietów, oblegających Berlin pod koniec II wojny światowej, na wpół zrujnowany Reichstag był symbolem Niemiec i jego zdobycie, a także zawieszenie radzieckiej flagi w kwietniu 1945 r. miało zademonstrować całkowity upadek hitlerowskiego państwa.
   W latach 1957-72 Reichstag został częściowo odbudowany i zabezpieczony, tak, by mogły się odbywać tutaj posiedzenia frakcji i komisji parlamentarnych (nigdy całego parlamentu, którego siedziba była w Bonn). Fasady budynku często służyły za kulisy spektakularnych wydarzeń, jak koncerty międzynarodowych artystów (m.in. Rolling Stones) oraz politycznych wieców. Tutaj także miały miejsce główne obchody Święta Zjednoczenia Niemiec, 3 października 1990 r.
   Zanim przystąpiono do przebudowy gmachu na potrzeby parlamentu już zjednoczonych Niemiec, szerokim echem odbiła się w mediach akcja "opakowania" budynku zaaranżowana przez parę francuskich artystów, Christo i Jean-Claude. Latem 1995 roku Reichstag na dwa tygodnie zniknął pod metrami srebrnego poliestru. Rok później rozpoczęła się przebudowa wg zwycięskiego projektu brytyjskiego architekta, sir Normana Fostera.
   Obecnie dużą uwagę przyciąga nowa, przeszklona kopuła na dachu Reichstagu (27 m), stanowiąca zarazem jedną z największych atrakcji turystycznych Berlina. Wstęp jest bezpłatny, ale w sezonie często trzeba okupić go długim staniem w kolejce.
 
Zobacz zdjęcia Reichstagu.

Berliński Ratusz (Berliner Rathaus)
   Berliński Ratusz od 1991 r. jest siedzibą burmistrza miasta. W czasach NRD pełnił on funkcje administracyjne tylko dla wschodniej części miasta. Ze względu na kolor cegieł, z jakich zostały zbudowane fasady, często nazywany jest również "Czerwonym Ratuszem".
   Ratusz został wzniesiony w drugiej połowie XIX w. wg projektu Hermanna Friedricha Waesemanna. Wieża, wzorowana podobno na londyńskim Big Benie, ma 74 m wysokości. Na fasadzie można zobaczyć 36 reliefów, przedstawiających dzieje miasta od jego początków do założenia cesarstwa w 1871 r. Są one nazywane "kamienną kroniką Berlina".