Wybierz interesujący Cię obiekt z powyższej listy.

Plac Aleksandra (Aleksanderplatz)
   Jeszcze w XVII w. w miejscu gdzie dzisiaj jest Plac Aleksandra znajdowały się pola uprawne, później handlowano tu wełną i bydłem, także odbywały się ćwiczenia żołnierzy. Dopiero z budową linii kolei miejskiej w 1882 r. plac przeistoczył się największy węzeł komunikacyjny wschodniej części Berlina. Przecinały się tu trasy tramwajowe, omnibusów, metra, kolei regionalnych i dalekobieżnych. W latach 20. ubiegłego wieku literacki pomnik wystawił Alfred Döblin ze swoją powieścią "Berlin Alexanderplatz".
   Bombardowania w czasie II wojny światowej zamieniły Alexa w pole gruzu. W latach 60-tych wschodnioberliński magistrat próbował poprzez budowę wieżowców (Dom Nauczyciela, Dom Podróży czy Dom Elektroprzemysłu) nadać temu miejscu nowy, stołeczny blask. Ruch samochodowy przebiega obok, a plac został zamieniony na deptak.
   W 1993 r. architekt Hans Kollhoff przedłożył plany przebudowy placu i wzniesienia 12 wieżowców powyżej 150 m. Wyburzone miałyby zostać socjalistyczne gmachy (również te uznane za zabytki) oraz Fontanna Przyjaźni (1969). Jak na razie powstały dwa nowe centra handlowe Alexa i die mitte.
   Plac Aleksandra zawdzięcza swoją nazwę carowi Rosji Aleksandrowi I, który gościł z wizytą w Berlinie w 1805 r. Plac był również jednym z punktów zapalnych podczas rewolucji w marcu 1848 r., doszło tutaj do walk na barykadach. W 1918/1919 r. do starć policji i robotników, a 4 listopada 1989 r. demonstrowało tu 500 tys., domagając się nowych, demokratycznych wyborów w NRD.
   Osmiopiętrowe Berolina-haus i Alexander-haus po południowej stronie placu to późne dzieła (1928-31) architekta Petera Behrensa w stylu "Nowej Rzeczywistości". W pobliżu od 1895 r. do końca II wojny światowej stał ulubiony przez mieszkańców miasta posąg Beroliny, który ostatecznie został przetopiony na potrzeby wojenne. Dzisiaj na tym miejscu można zobaczyć 10-metrowy Zegar Czasu na Świecie (1969) ze stali, aluminium i emalii. Po północnej stronie wznosi się Hotel Park Inn (1967-70), najwyższy budynek w Berlinie (125 m).

Wieża Telewizyjna (Fernsehturm)
   Otwarta w 1969 r. Wieża Telewizyjna (368 m), nazywana czasem "Tele-Szparagiem", stoi na niegdyś gęsto zabudowanym terenie berlińskiej starówki i jest jedyną wieżą TV w Europie w centrum miasta.
   Do projektów obiektu i nadzoru budowy przyznaje się kilkunastu architektów, stąd nie można jednoznacznie określić "ojca wieży". Zadanie, jak na owe czasy nie było proste, ponieważ brakowało wzorów i przykładów do tak zaawansowanej technologicznie budowy w centrum miasta.
   Srebrna kula o średnicy 32 m waży 4 800 ton. Znajduje się w niej siedem poziomów, ale tylko dwa z nich są dostępne dla turystów. Na wysokości 203 m usytuowany jest taras widokowy, a wyżej (207 m) bardzo szczególna restauracja - Telecafé. Stoliki i fotele przy oknach umocowane są na specjalnej platformie, która obraca się o 360° w pół godziny. Przy dobrej pogodzie widoczność sięga nawet 40 km.
   Znajdujące się pod wieżą pawilony zostały ukończone dopiero w 1973 r. Dzisiaj znajduje się w nich studio telewizyjne (TV. Berlin), siedziba radia, sklepy z pamiątkami i lokale gastronomiczne.

Reichstag
   18 stycznia 1871 r., po proklamacji nowego Cesarstwa, Berlin awansował na stolicę Niemieckiej Rzeszy. W związku z tym prowizoryczna siedziba parlamentu przy Lepziger Straße przestała wystarczać i pojawiła się potrzeba wzniesienia nowego budynku. Taka też, reprezentacyjna budowla została wybudowana wg planów Paula Wallota w latach 1884-1894, na północ od Bramy Brandenburskiej.
   Od samego początku funkcjonowania parlamentu cesarz Wilhelm II dawał do zrozumienia, że nie zaakceptuje takiej formy rządów na większą skalę, a samych posłów przezywał "małpiarnią Rzeszy". W trakcie budowy dużą uwagę przywiązywał do wysokości kopuły Reichstagu, by nie przekraczała tej na cesarskim zamku. Napis nad zachodnim portalem, "Dem Deutschen Volke" (Narodowi Niemieckiemu), pojawił się dopiero w 1916 r., gdyż wcześniej cesarz uznawał go za zbyt demokratyczny.
   Pożar, jaki wybuchł w lutym 1933 r. wykorzystał A. Hitler, by na mocy specjalnych ustaw i luk prawnych przejąć całą władzę. Dla Sowietów, oblegających Berlin pod koniec II wojny światowej, na wpół zrujnowany Reichstag był symbolem Niemiec i jego zdobycie, a także zawieszenie radzieckiej flagi w kwietniu 1945 r. miało zademonstrować całkowity upadek hitlerowskiego państwa.
   W latach 1957-72 Reichstag został częściowo odbudowany i zabezpieczony, tak, by mogły się odbywać tutaj posiedzenia frakcji i komisji parlamentarnych (nigdy całego parlamentu, którego siedziba była w Bonn). Fasady budynku często służyły za kulisy spektakularnych wydarzeń, jak koncerty międzynarodowych artystów (m.in. Rolling Stones) oraz politycznych wieców. Tutaj także miały miejsce główne obchody Święta Zjednoczenia Niemiec, 3 października 1990 r.
   Zanim przystąpiono do przebudowy gmachu na potrzeby parlamentu już zjednoczonych Niemiec, szerokim echem odbiła się w mediach akcja "opakowania" budynku zaaranżowana przez parę francuskich artystów, Christo i Jean-Claude. Latem 1995 roku Reichstag na dwa tygodnie zniknął pod metrami srebrnego poliestru. Rok później rozpoczęła się przebudowa wg zwycięskiego projektu brytyjskiego architekta, sir Normana Fostera.
   Obecnie dużą uwagę przyciąga nowa, przeszklona kopuła na dachu Reichstagu (27 m), stanowiąca zarazem jedną z największych atrakcji turystycznych Berlina. Wstęp jest bezpłatny, ale w sezonie często trzeba okupić go długim staniem w kolejce.
 
Zobacz zdjęcia Reichstagu.

Berliński Ratusz (Berliner Rathaus)
   Berliński Ratusz od 1991 r. jest siedzibą burmistrza miasta. W czasach NRD pełnił on funkcje administracyjne tylko dla wschodniej części miasta. Ze względu na kolor cegieł, z jakich zostały zbudowane fasady, często nazywany jest również "Czerwonym Ratuszem".
   Ratusz został wzniesiony w drugiej połowie XIX w. wg projektu Hermanna Friedricha Waesemanna. Wieża, wzorowana podobno na londyńskim Big Benie, ma 74 m wysokości. Na fasadzie można zobaczyć 36 reliefów, przedstawiających dzieje miasta od jego początków do założenia cesarstwa w 1871 r. Są one nazywane "kamienną kroniką Berlina".